เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 คนโอหังย่อมมีฟ้าลงทัณฑ์ (ตอนที่สอง)
ด้านนอกค่ายวายุทมิฬ
ผู้คนเนืองแน่นราวกับมดแตกรัง
หอเมฆาเหิน พรรคเงาสุดขั้ว พันธมิตรมัธยมแปด พันธมิตรมัธยมสิบเจ็ด และโรงเรียนมัธยมหนึ่งเจียงเฉิง กองกำลังของทั้งห้าพรรคปิดล้อมค่ายวายุทมิฬเอาไว้แน่นหนาจนน้ำแทบไม่ซึม
รอบนอกมีการเคลียร์พื้นที่เว้นว่างไว้เป็นระยะหนึ่งร้อยเมตร โล่งเตียนไร้เงาผู้คนแม้แต่คนเดียว
“ถอยไป! ถอยออกไปให้ห่าง ๆ เลย!”
หัวหน้ากองทหารม้าของหอเมฆาเหินควบม้าคุมเชิงอยู่ด้านหน้า กวาดสายตาเย็นชาไล่มองบรรดาผู้เล่นอิสระและพรรคเล็กที่อยู่รอบนอก
“ถ้าใครหน้าไหนกล้าเหยียบล้ำเส้นเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ฆ่าไม่เลี้ยง!”
เบื้องหลังเขา ทหารม้านับร้อยต่างพร้อมใจกันชักดาบยาวออกมาส่องประกายเย็นเยียบ
คนของพรรคเงาสุดขั้วเองก็คอยช่วยคุมความเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ แต่ละคนเชิดหน้าชูคออย่างหยิ่งผยอง