เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 ไม่งั้นล่ะ?
เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงดังระงมขึ้นไม่ขาดสาย
เงาร่างนั้นชายเสื้อปลิวไสว ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงกลางอากาศว่างเปล่าราวกับเหยียบบันไดที่มองไม่เห็น ก้าวเดินอย่างสง่างามดุจเดินเล่นในสวนดอกไม้ ดูเท่และสง่าผ่าเผยอย่างยิ่ง
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาอมเขียว ทับด้วยเกราะอ่อนสีหยกที่เปล่งประกายระยิบระยับ ข้างเอวคาดกระบี่ยาวหนึ่งเล่ม ฝักกระบี่ประดับด้วยอัญมณีส่องประกายวาววับใต้แสงแดด
ใบหน้าของเขาเย็นชาคมคาย แววตาเรียบเฉย กวาดมองลงมายังฝูงชนเบื้องล่างราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก
จากนั้น ร่างของเขาก็ร่อนลงมายืนบนเวทีประลองอย่างนุ่มนวล
มองปราดเดียวก็สัมผัสได้ถึงบารมีอันสูงส่งและแรงกดดันอันหนักหน่วง
ในระยะไกล เสียงกีบม้าดังกระหึ่มดุจฟ้าร้อง
อวิ๋นจงเฮ่อควบม้าตะบึงพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีสุดขีด