กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 ไอ้เด็กนี่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก! บอสเกิดแล้ว!
พอโจวมู่หลุดออกมาจากฉาก สีหน้าของเขาก็เขียวคล้ำจนน่ากลัว
เขาก้มมองขาของตัวเอง สนับขาหายไปแล้ว
[สนับขาวายุกรรโชก] ชิ้นนั้น เขาทุ่มเงินซื้อมาจากหมู่บ้านอื่นตั้งหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน เป็นของสุดยอดปลุกพลังติดค่าท่าร่างคู่
จู่ ๆ ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา
“เชี่ยเอ๊ย!”
เขาทุบกำปั้นลงบนเสาข้าง ๆ ดังปัง
ด้านหลัง หลินหานกับสวีเฟิงก็ทยอยโผล่ออกมาไล่เลี่ยกัน
ทั้งสามคนสบตากัน ต่างเห็นความอับอายและโกรธแค้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย
รองเท้าของหลินหานหายไป