กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 เชี่ย! ทำไมมันยังบินอยู่ได้อีกวะ?
ไจ๋เสวียอี้เอ่ยอย่างเย่อหยิ่งดูแคลน ราวกับว่าเขากินรวบเฉินอันไว้ในกำมือเรียบร้อยแล้ว
เฉินอันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ขี้เกียจจะไปสนใจ
เขามีความเร็วสูงมาก ขอแค่แฝงตัวปะปนเข้าไปในฝูงชน คงไม่มีใครจำเขาได้หรอก
แต่พอเขาขยับเข้าไปใกล้ฝูงชน ก็พบว่าเรื่องราวมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
กลุ่มแรกที่มาถึงก่อนใคร คือทหารม้าชั้นยอดห้าสิบนายของหอเมฆาเหิน
ทุกคนล้วนมีตบะระดับสองเปลี่ยนขึ้นไป ขี่อาชาศึก ข้างเอวคาดดาบยาว และด้านหลังสะพายคันธนู
เป็นการจัดทัพแบบทหารม้าเบาเต็มรูปแบบ!
พวกมันควบม้าพุ่งมาถึงหน้าหุบเขา แล้วกระจายกำลังออกอย่างรวดเร็ว ปิดล้อมแท่นตัดเย็บเอาไว้จนแน่นหนา
หัวหน้ากองทหารม้ากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะแค่นเสียงเยาะ