เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 คนชื่อเฉินอันมีเยอะแยะถมเถ มันเป็นตัวอะไรกัน?
เฉินอันเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูโรงเตี๊ยม ก็เห็นซูหว่านยืนยิ้มหวานรออยู่ตรงนั้นแล้ว
เธอเปลี่ยนชุดใหม่เป็นกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน คาดเกราะอ่อนไหมเงินรัดเอวคอดกิ่ว เกล้าผมขึ้นครึ่งศีรษะ ปล่อยปอยผมบางส่วนลงมาคลอเคลียข้างแก้ม ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้านั้นดูงดงามประณีตมากขึ้นไปอีก
เครื่องหน้าของเธอเป็นแบบที่ยิ่งมองก็ยิ่งชวนหลงใหล ดวงตาไม่ได้โตมากแต่สุกใสเป็นประกาย ยามยิ้มจะโค้งลงราวกับจันทร์เสี้ยว จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเฉียบ ยามเม้มปากจะดูเย็นชาเล็กน้อย แต่พอยิ้มออกมากลับหวานหยาดเยิ้มจนเกินห้ามใจ
อุปกรณ์บนตัวเธอยังเพิ่มขึ้นมาอีกหลายชิ้น ดูแล้วราคาคงไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
เฉินอันดึงสายตากลับมา
“เฉินอัน!” ซูหว่านวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา รอยยิ้มบนใบหน้าปิดไว้ไม่มิด “สองร้อยยี่สิบตำลึงตามที่สัญญาไว้ คิก ๆ!”
เธอกดส่งแลกเปลี่ยนทันที
เฉินอันเองก็ไม่เกรงใจ