กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ลุยเดี่ยวแบบไร้แรงกดดัน
เฉินเสวี่ยอ้าปากค้าง น้ำเสียงล่องลอยเล็กน้อย “ปะ... เปล่า ไม่มีอะไร”
เธอไม่ได้พูดออกไป
พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก
เด็กใหม่พรสวรรค์ระดับ E ที่เมื่อวานยังไปขุดแร่อยู่ในเหมือง แต่วันนี้กลับเดินเข้าดันเจี้ยนหุบเขาหมาป่าคนเดียวเนี่ยนะ?
บ้าไปแล้วหรือไง?
เจ้าเหยียนขยับเข้ามาใกล้ “เสี่ยวเสวี่ย มองอะไรอยู่เหรอ? ไปกันเถอะ อาจารย์รออยู่แล้วนะ”
เฉินเสวี่ยสูดหายใจลึก กดข่มความตกตะลึงและสงสัยในใจลงไป
บางทีเธออาจจะตาฝาดไปเองก็ได้
บางทีเขาอาจจะตั้งตี้กับคนอื่นอยู่แล้ว แค่เธอไม่ได้สังเกตเห็น ใช่ น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ