เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 ฉันมีวิชาเก้าสุริยัน เปี่ยมล้นด้วยเรี่ยวแรง
“ไม่ไหวแล้ว ฉันจะหมดแรงแล้ว ต้องขอพักหน่อย”
หลินจิ้งวางอีเต้อลง แขนของเธอล้าจนสั่นเทาไปหมด ใบหน้าขาวเนียนชุ่มไปด้วยเหงื่อและเปื้อนฝุ่นจนเหมือนลูกแมวมอมแมม
เธอทำหน้าจะร้องไห้ “เกมนี้มันสมจริงเกินไปแล้วนะ? ตอนนี้ฉันทั้งหิวทั้งกระหายทั้งเหนื่อย อยากกลับบ้านไปนอนชะมัดเลย”
“ฉันก็เหมือนกัน” จางเหว่ยจามอีเต้อลงไปหนึ่งที ร่างกายชาไปหมดแล้ว “ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านไม่มีเงิน ฉันสะบัดก้นเดินหนีไปนานแล้ว! เฮ้อ สวรรค์ครับ ช่วยประทานวาสนาให้ฉันสักอย่างเถอะ!”
เฉินอันปาดเหงื่อ รู้สึกว่ายังไหวอยู่
เขาเหลือบมองหน้าต่างระบบ
[ปราณต้นกำเนิดก่อกำเนิดเอง +5/วินาที]
[ปราณต้นกำเนิดที่ใช้ได้: 54,080]
ขุดไปแค่สามชั่วโมงกว่า ๆ ปราณต้นกำเนิดก็พุ่งขึ้นมาตั้งห้าหมื่นกว่าแล้ว