กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 52 ต้องการน้ำ
“ล่ามไว้เหรอ...?”
มุมปากของกู้เย่ากระตุกเบา ๆ
ตกตะลึงจนแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก
อวิ๋นเมิ่งเหยาพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
ในส่วนลึกของดวงตาที่ราบเรียบดั่งบ่อน้ำโบราณไร้ระลอกคลื่น ไม่อาจมองเห็นประกายแสงแม้แต่น้อย มีเพียงความอ้างว้างโดดเดี่ยว
“อืม...”
“ล่ามฉันไว้...”
“ก็จะไม่ทำร้ายคนอื่นแล้ว...”