0016

⬢⬢⬢

ตอนที่ 16 ซาลาเปาลูกเล็ก

กู้เย่าลูบหัวเล็ก ๆ ของอวิ๋นเมิ่งเหยา พลางยิ้มบางหยอกเย้า “ฝันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ”

อวิ๋นเมิ่งเหยาพยักหน้าเบา ๆ

เธอหลับตา เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับความอบอุ่นจากฝ่ามือของกู้เย่า

จนกระทั่งในลำคอส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างสบายอารมณ์

แต่ทว่าร่างกายที่เพิ่งตื่นนอนยังค่อนข้างอ่อนปวกเปียก

ในช่วงที่ยังสะลึมสะลือ

ร่างกายของอวิ๋นเมิ่งเหยาก็เสียการทรงตัว

ราวกับลูกเป็ดที่หนาวจนตัวแข็ง