กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 6 คุณค่า
อวิ๋นเมิ่งเหยามองดูกู้เย่าอย่างเหม่อลอย
นัยน์ตาสีน้ำตาลอมเทาที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนเกิดเป็นวงรัศมี ประกายแสงวูบวาบสลับมืดสว่าง
มุมปากของกู้เย่ายกยิ้มบางเบา
เขาลูบศีรษะของอวิ๋นเมิ่งเหยาด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก “ได้เวลากลับบ้านแล้ว ไปกันเถอะ”
อวิ๋นเมิ่งเหยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย พลางขยับตัวเข้าไปแนบชิดกู้เย่าอีกนิด
นิ้วเรียวขาวเนียนจับชายเสื้อของเขาไว้เบา ๆ
……
หลังจากกลับถึงบ้าน