กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พี่เสิ่น เป็นอย่างไรบ้าง?”
ซูจัวนั่งลงอย่างเปิดเผย พลันพัดพากลิ่นหอมสายหนึ่งตามมา
หู่จื่อเหลือบมองเขาคราหนึ่ง
ฉินอวี้กินองุ่นในจานอย่างสบายอารมณ์
สวี่ช่านนั่งนิ่งราวกับเด็กว่าง่าย เบิกดวงตากลมโตมองเสิ่นอันด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เหลียงซิวนั่งอยู่ในตำแหน่งที่ไกลจากซูจัวที่สุด ผ่านมานานถึงเพียงนี้ เขายังคงยอมรับการแต่งกายเช่นนี้ของซูจัวไม่ได้ และยิ่งไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าแม่นางงดงามถึงเพียงนี้กลับเป็นบุรุษ