กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทันทีที่เสิ่นเยี่ยนจากไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูไม่เข้าที่เข้าทางไปเสียหมด
ซูเหวยรู้สึกว่าภายในใจว่างเปล่า ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็อดนึกถึงเสิ่นเยี่ยนไม่ได้
ย่าเหลียงและคนอื่น ๆ ปรับตัวได้ไม่เลว ทว่าก็มักนั่งเหม่อลอยอยู่เสมอ
หมู่บ้านหนานเฉียวก็ดีอยู่หรอก ทว่าพวกนางมักนึกถึงหมู่บ้านตระกูลเหลียง รวมถึงผู้คนในหมู่บ้านตระกูลเหลียง
บางทีสิ่งนี้ก็คงเรียกว่าบ้านเกิดกระมัง
ในหมู่บ้านยังคงครึกครื้นวุ่นวาย ทุกวันล้วนมีเรื่องใหม่ ๆ เกิดขึ้น ซูเหวยแวะไปดูเป็นครั้งคราว บางครั้งก็ไปพักที่ตระกูลฝ่ายแม่ในตัวอำเภออยู่หลายวัน
“เสี่ยวจัวช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” ซูเหวยมาถึงได้ครึ่งค่อนวันแล้ว แต่ยังไม่เห็นเขาเลย
ซูอี้ยังไม่ทันเอ่ยปาก น้าหลันก็โกรธขึ้นมาเสียก่อน