กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อาจารย์จางรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งที่เสิ่นเยี่ยนลาออกจากสำนักศึกษา
หลังจากทั้งสองพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันแล้ว อาจารย์จางก็เอ่ยขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า “เมื่อก่อนเจ้าเรียนหนังสือได้ไม่เลว เหตุใดปีหน้าจึงไม่ลองลงสนามสอบอีกสักครั้งเล่า?”
ซูเหวยเริ่มหวั่นไหวอยู่บ้าง นางเคยได้ยินฉินอวี้บอกว่าเสิ่นเยี่ยนเรียนหนังสือได้ไม่เลว ทว่าคำว่าไม่เลวนั้น ทุกคนต่างเข้าใจดีว่า ในหมู่บ้านเขาอาจสอบได้อันดับหนึ่ง แต่เมื่อไปสอบในตัวอำเภอ ก็ใช่ว่าจะทำได้เช่นนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสอบขุนนาง ซึ่งเปรียบเสมือนกองทัพนับพันนับหมื่นเดินข้ามสะพานไม้เดี่ยว ย่อมมีความสำคัญและเข้มข้นอย่างยิ่ง
เสิ่นเยี่ยนจะทำได้หรือ?