กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าเอามาเอง” เด็กหนุ่มวัยกำลังโตกล่าวอย่างเต็มภาคภูมิ
“เอามาอะไรกัน ข้าว่าขโมยมามากกว่า”
เปี่ยนซานสงสัยตั้งแต่เข้ามาแล้วว่า ในวัดร้างซอมซ่อแห่งนี้ ขอทานตัวน้อยกลับมีแป้งอยู่ได้อย่างไร บัดนี้ดูแล้ว เจ้าเด็กนี่ก็ไม่ใช่คนดีจริง ๆ
เด็กหนุ่มวัยกำลังโตกลอกตา “เอามาก็คือเอามา”
คนอื่น ๆ เองก็รู้สึกขบขัน บรรยากาศตึงเครียดตลอดทางจึงคลี่คลายลงในที่สุด
หลังจากเปี่ยนซานกินซุปแป้งก้อนเข้าไป เขาก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทั้งท้องยังอุ่นวาบขึ้นมา