กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ถึงแล้ว ถึงแล้ว” สีหน้าของพี่ใหญ่โจรป่าซีดเผือด จามไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นหวัดเสียแล้ว
“พี่ใหญ่ เป็นความผิดของข้าเอง ข้าสวมเสื้อผ้าของท่านจนทำให้ท่านเป็นหวัด…”
ซูจัวรู้สึกผิดยิ่งนัก เดิมทีพี่ใหญ่ก็โทษเขาอยู่เล็กน้อย ทว่าลูกผู้ชายอกสามศอกย่อมไม่อาจถือสาสตรีได้ จึงโบกมือพลางกล่าวว่า “ไม่…ไม่หนาว…ข้าเป็นบุรุษ จะบอกว่าหนาวได้อย่างไร…ไม่หนาวแม้แต่น้อยจริง ๆ”
ซูจัวมองเขา พลันรู้สึกว่าการเป็นบุรุษช่างน่าสงสารยิ่งนัก แม้แต่หนาวก็ยังบอกว่าหนาวไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงสวมเสื้อผ้าของพี่ใหญ่อย่างสบายใจ แล้วติดตามพี่ใหญ่ขึ้นเขา