กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สืออู่กัดฟันกรอดด้วยความขุ่นเคือง ส่วนเสี่ยวจวงก็มองซูจัวด้วยสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เช่นนั้น ตอนนั้นพวกเขาตาบอดกันหรือไร ถึงได้คิดว่าเขาแต่งเป็นหญิงแล้วงดงาม น่าหลงใหล…
เสี่ยวจวงถึงกับอยากย้อนเวลากลับไปตบตัวเองในอดีตให้ตาย
สืออู่เอ่ยตรง ๆ ว่า “พวกข้าไม่ได้สนใจเจ้า เพียงอยากขอให้ช่วยเรื่องเล็กน้อย”
ซูจัวยกคิ้ว “เรื่องอะไรเล่า?”
ยามที่เขาไม่กวนประสาท คิ้วตาก็ดูงดงามมีชีวิตชีวา ทั้งยังภูตพราย สืออู่คิดในใจว่า เจ้าจิ้งจอกบุรุษน่าตายนี่
เขากระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “พวกข้าอยากขึ้นเขาไปปราบโจร”
ซูจัวไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เมื่อเห็นคนทั้งสองจ้องมองเขา เขาจึงกล่าวว่า “ก็ไปสิ ข้าไม่ได้ขวางเสียหน่อย พวกเจ้าหาภูเขาชิงเฟิงไม่พบหรือ? ต้องให้ข้าวาดแผนที่ให้หรือไม่?”
สืออู่ “...”
เจ้าคนสมควรตายนี่ ตีให้ตายเสียยังดีกว่า