กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเผชิญกับสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยและสับสนของซูอี้ ฉินอวี้ก็อดรู้สึกจนปัญญาไม่ได้ เขาขมวดคิ้ว มุมปากกระตุกเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงแทบพูดไม่ออกว่า “ข้าเป็นหมอ การดู การฟัง การซักถาม และการจับชีพจร ล้วนเป็นความสามารถติดตัวที่ทำให้ข้ายืนหยัดอยู่ในโลกและหาเลี้ยงครอบครัวได้!”
เขามองออกตั้งแต่พบซูอี้ครั้งแรกแล้ว
ซูอี้ไม่แม้แต่จะสบตากับเขาสักครั้ง
ตอนนั้นซูอี้หันหลังให้เปี่ยนซาน ย่อมมีโอกาสส่งสัญญาณหรือโต้ตอบเขาได้อย่างเต็มที่
ทว่าซูอี้ไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาไม่เหลือบมองฉินอวี้มากไปกว่านั้นแม้แต่น้อย แถมยังดูเกร็งอยู่เล็กน้อย และขณะนั้นคนที่ยืนอยู่ข้างกายฉินอวี้ก็คือลุงผู้นั้น
กล่าวอีกอย่างก็คือ หากซูอี้มีสิ่งผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย คนผู้นั้นย่อมมองออกแน่นอน