กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้านักต้มตุ๋นจอมเจ้าเล่ห์ หยุดเดี๋ยวนี้!” สือเสี่ยวอู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ไล่ตามไปทันที
ทว่าเรื่องที่ซูจัวถนัดที่สุดก็คือการหลบหนี ไม่นานเขาก็สลัดสืออู่หลุด
เขาหอบหายใจแรงกลับมาถึงบ้าน
ซูเหวยมองเขาที่เหนื่อยหอบราวกับสุนัขใกล้ตายแล้วก็อดขำไม่ได้ “เจ้าเป็นอะไรไปหรือ”
ซูจัวโบกมือ ยกน้ำบนโต๊ะขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าจบเห่แล้ว”
ซูเหวยมองเขา “เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมาอีก”
“ข้าไม่ได้ก่อเรื่อง…” เขามองซูเหวย “พี่ ข้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ”
ซูเหวยกล่าวว่า “กำลังดองผักเค็มอยู่น่ะ”
ตอนนั้นผังหลินบอกว่าเขาปฏิบัติตามคำสั่ง นั่นก็หมายความว่า การตายของเสิ่นอันยังมีเงื่อนงำ
ด้วยนิสัยของเสิ่นเยี่ยน เขาย่อมต้องสืบสวนจนถึงที่สุด