ตอนที่ 156 เขาติดเบ็ดแล้ว

ผังหลินชื่นชอบความรู้สึกคลุมเครือหยั่งเชิงกันในช่วงแรกเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่รีบร้อนลงมือ เขาต้องการให้เหยื่อเป็นฝ่ายมาหาถึงที่เอง ดังนั้นเขาจึงแสดงสีหน้าเห็นอกเห็นใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวอย่างใจกว้างว่าไม่ต้องให้ซูเหวยชดใช้เงินแล้ว

ซูเหวยซาบซึ้งจนน้ำตาไหล

“ขอบคุณพี่ใหญ่หลิน ท่านช่างเป็นคนดีเหลือเกิน”

ผังหลินยิ้ม จากนั้นหยิบปิ่นทองออกมาจากอกเสื้ออีกหนึ่งอัน “ข้าซื้อมาพอดี เห็นว่าเจ้าสวมแล้วน่าจะเหมาะ”

แน่นอนว่าซูเหวยไม่ยอมรับ นางปฏิเสธอยู่นาน สุดท้ายก็ยังถูกยัดใส่มืออยู่ดี

“รับไว้เถิด ที่จริงตั้งแต่ข้าเห็นเจ้าแวบแรก ข้าก็รู้สึกว่าเจ้า…”

เขาถอนหายใจ “บางทีข้าอาจไม่เคยบอกเจ้า เจ้าช่างเหมือนฮูหยินผู้ล่วงลับของข้ายิ่งนัก”

ซูเหวย “...”