ตอนที่ 152 ไม่มีเวลาแล้ว

เด็กบ้านข้าง ๆ ถูกพ่อของเขาทุบตีอีกแล้ว

เขาร้องเรียกพ่อเรียกแม่พลางขอความช่วยเหลือ ทว่าชาวบ้านรอบข้างกลับไม่มีผู้ใดสนใจ ทุกคนต่างรู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไม่เคยถูกทุบตีโดยเปล่าประโยชน์

เสิ่นเยี่ยนออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าไปทำอะไร ส่วนซูเหวยกำลังซักผ้าอยู่ในลาน นางอดคิดถึงวันที่มีเครื่องซักผ้าไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง

นางวาดฝันอยู่ครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่าตนเองช่างน่าขันอยู่บ้าง

คนโบราณไม่จำเป็นต้องซักเสื้อผ้ากันเองทุกคนเสียหน่อย นางควรวาดฝันว่าตนเองได้เป็นฮูหยินผู้สูงศักดิ์ มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ เช่นนั้นก็ไม่ต้องซักผ้าแล้วมิใช่หรือ

ส่วนเรื่องความเท่าเทียมของผู้คน…

หึ…