กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังออกจากภัตตาคาร ท้องฟ้าก็มืดสนิทไปแล้ว
เสิ่นเยี่ยนก้มหน้าเงียบงัน ซูเหวยเองก็กำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของคุณชายรองจวง
“เขาบอกเพียงว่ารู้จักพี่ใหญ่ แต่เหตุใดข้ากลับรู้สึกว่าเขาสนิทสนมกับพี่ใหญ่มาก?”
ซูเหวยเอ่ยพลางมองเสิ่นเยี่ยน นางหวังให้เสิ่นเยี่ยนตอบอะไรสักอย่าง ทว่าเสิ่นเยี่ยนกลับเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “เป็นเช่นนั้นจริง”
ในกองทัพ พวกเขามักใช้คำเรียกขานผู้คนด้วยตำแหน่งว่าเป็นผู้บัญชาการอะไรสักอย่าง การรู้ชื่อของอีกฝ่ายได้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว อย่างหลินเฟิง นั่นต่างหากคือปฏิกิริยาปกติของคนที่ไม่สนิทกัน แต่คุณชายรองจวงไม่เพียงรู้ชื่อของเสิ่นอัน ยังรู้ด้วยว่าเขามาจากอำเภอใด หมู่บ้านใด เช่นนี้ย่อมไม่ใช่คนที่ไม่สนิทกันแล้ว
“ข้าไม่เชื่อว่าพี่ใหญ่จะทรยศชาติ” เสิ่นเยี่ยนกล่าวพลางกัดฟัน