กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผู้ขายเป็นชายหนุ่มผู้หนึ่ง ผิวคล้ำเกรียม เขาพูดภาษาถิ่นที่ฟังเข้าใจยาก ซูเหวยฟังไม่รู้เรื่อง แต่เสิ่นเยี่ยนกลับฟังเข้าใจ จึงแปลให้นางฟังว่า “พวงละสามอีแปะ… เขาบอกว่าหินพวกนี้เขาเก็บมาเอง ได้เงินเพียงเล็กน้อยเป็นค่าความเหนื่อยยาก”
คำพูดนี้มิใช่เรื่องเท็จ…
ซูเหวยเลือกดูไปพลางถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “หินเช่นนี้มีมากหรือไม่ เก็บมาจากที่ใด”
ชายหนุ่มพูดภาษาถิ่นยืดยาวเป็นชุด
เสิ่นเยี่ยนกล่าวว่า “เขาเก็บมาจากหาดริมแม่น้ำใกล้บ้าน”
ชายหนุ่มพูดอีกยืดยาว เสิ่นเยี่ยนจึงกล่าวว่า “ยังมีอีกมาก เขาถามว่าเจ้าต้องการหรือไม่”
ซูเหวย “...”
นางรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง