กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดของเฒ่าเฉียวทำให้ยายเฒ่าเสิ่นชะงักงัน นางโต้แย้งออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “เป็นไปไม่ได้
“เป็นไปไม่ได้ได้อย่างไรเล่า? มีลายลักษณ์อักษรเขียนไว้อย่างชัดเจน” เฒ่าเฉียวหัวเราะหึ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์
ยายเฒ่าเสิ่นหันไปมองเสิ่นเหลียง เสิ่นเหลียงพยักหน้า “ท่านย่า ชื่อของอาเล็กเขียนอยู่บนนั้นขอรับ”
หลี่กุ้ยฮวาขมวดคิ้วเช่นกัน “แม่ ท่านไม่ได้เห็นด้วยแล้วหรือ?”
“เห็นด้วยอะไร? เห็นอยู่ว่า...” นางกำลังจะบอกว่าไม่ใช่เสิ่นเสี่ยวฮวาหรอกหรือที่ต้องไปแต่งงาน?
ทว่าพอคำพูดมาถึงริมฝีปาก นางก็เห็นเสิ่นเป่าเป่าที่มีสีหน้าเขินอาย เสิ่นเป่าเป่าถูกชายหนุ่มร่างสูงผู้นั้นทำให้ลุ่มหลงจนหมดใจ นางเดินไปข้างกายยายแก่เสิ่นแล้วเขย่าแขนของยายแก่เสิ่นเบา ๆ