เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตามสายตาของเสิ่นเยี่ยนไป ซูเหวยก็มองเห็นคนตระกูลเสิ่น
ซูเหวยมองเสิ่นเยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนถามว่า “เมื่อครู่เหตุใดเจ้าจึงช่วยจ้าวอิ๋งตี้เล่า?”
พวกเขาไม่มีความสนิทสนมใด ๆ กับจ้าวอิ๋งตี้
เสิ่นเยี่ยนกล่าวว่า “ไม่มีเหตุผลอะไร เพียงแค่ข้าเห็นหม่าเฉียงแล้วขัดหูขัดตา”
ซูเหวยหัวเราะเบา ๆ ความจริงแล้วนางเข้าใจเสิ่นเยี่ยน แม้เสิ่นเยี่ยนจะฆ่าคน วางเพลิง และวางยาพิษ ทว่าเขาก็ยังเป็นเด็กหนุ่มที่ดีคนหนึ่ง
ซูเหวยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนั้นพี่สาวเหลียงก็ถูกทุบตี เหตุใดเจ้าจึงไม่ห้ามเล่า?”
เสิ่นเยี่ยนขมวดคิ้ว “มิใช่ว่ามีท่านลุงหลี่อยู่หรือ?”
หลี่ฮุยเป็นคนค่อนข้างหัวโบราณ พี่สาวเหลียงแต่งงานแล้ว ต่อให้เขาไม่ชอบใจเพียงใดก็ทำได้เพียงอวยพรนางอยู่เงียบ ๆ ลับหลัง ทว่าทุกสิ่งย่อมมีฟางเส้นสุดท้ายที่กดทับอูฐจนล้มลง