ตอนที่ 65 หากเป็นไปได้เช่นนั้นจริงเล่า

ซูเหวยเบียดเข้าไปไม่ได้ ทว่าพอเห็นว่าท้องฟ้าไม่สู้ดี นางจึงไปซื้อร่มคันหนึ่ง

หยาดฝนตกกระทบลงมาเปาะแปะ สาดซัดฝุ่นผงบนพื้นจนแตกกระจาย

ผู้คนที่ห้อมล้อมอยู่พลันแยกย้ายกันไปหาที่หลบฝน

ซูเหวยเหลือบมองก็เห็นเสิ่นเยี่ยนยืนอยู่หน้าศาลาว่าการ เขายืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ แม้หยาดฝนจะสาดกระทบร่างก็คล้ายไม่รู้สึก

ซูเหวยวิ่งเข้าไปกางร่มให้เขา เขาเอียงศีรษะมองซูเหวย ริมฝีปากขยับเล็กน้อย

ซูเหวยได้ยินคำพูดของเขาอย่างชัดเจน

“ตาเฒ่าสวี่พุ่งศีรษะชนจนตายอยู่หน้าศาลาว่าการแล้ว”

ครืน ๆ

ฝนยิ่งตกยิ่งหนัก ราวกับจะไม่มีวันหยุด รอยเลือดหน้าศาลาว่าการถูกสายฝนชะกระจาย ไหลไปตามแผ่นหินสีคราม แดงฉานจนแสบตา

ภายในศาลาว่าการ นายอำเภอฟางมองศพบนพื้น สีหน้ามืดครึ้มราวกับมีน้ำหยดออกมาได้