กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สถานที่ขายเนื้อหมูอยู่ใจกลางหมู่บ้าน มีหมูตัวใหญ่วางเรียงรายอยู่หลายตัว นับว่ายิ่งใหญ่ไม่น้อย
ยามซูเหวยมาถึง ที่นั่นก็มีผู้คนล้อมอยู่เป็นวงแล้ว
“คนขายเนื้อจาง หมูตัวนี้ขายอย่างไร?” มีคนเอ่ยถาม
คนขายเนื้อจางแจ้งราคา เนื้อขาหน้าและขาหลัง หัวหมู ขาหมู ซี่โครง และส่วนอื่น ๆ ล้วนมีราคาแตกต่างกัน
“ราคานี้ก็ใช้ได้ เอาให้ข้า 20 ชั่ง” มีคนหนึ่งรีบก้าวขึ้นไปก่อน เพียงเพื่อเลือกเนื้อดี ๆ สักชิ้น
หมูที่เลี้ยงเองในสมัยโบราณนั้น ตัวอ้วนพีทุกตัว มีชั้นมันสีขาวหนา ๆ ผู้คนต่างชื่นชอบหมูเช่นนี้ ทว่าเนื้อที่ทุกคนชอบที่สุดย่อมยังเป็นเนื้อขาหน้าและขาหลัง คนที่เอ่ยปากก่อนหน้านี้ซื้อไปไม่น้อยแล้ว คนอื่น ๆ จึงรีบก้าวขึ้นไปเช่นกัน เกรงว่าหากไปช้าจะเลือกของดีไม่ได้