กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นเยี่ยนเสียการควบคุมแล้ว
บางทีเขาอาจทั้งอับอายทั้งเดือดดาลด้วย
ดังนั้นตลอดช่วงเช้าเขาจึงไม่สนใจซูเหวย
ซูเหวยชินเสียแล้ว นางจึงไม่สนใจเขาเช่นกัน ก่อนหยิบเข็มกับด้ายออกมาเย็บเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี
บั่นทอนผู้อื่นย่อมมีความสุขกว่าบั่นทอนตัวเองมากนัก
ครานี้ถึงคราวเสิ่นเอ้อร์ต้องเต็มไปด้วยความสงสัย ความกระวนกระวาย และความคิดฟุ้งซ่านแล้ว
เป็นดังคาด นางเพิ่งเย็บแขนเสื้อข้างหนึ่งเสร็จ เสิ่นเยี่ยนก็อดเอ่ยปากไม่ได้ว่า “เมื่อเช้านั่นเป็นบุรุษ…”
เขาคิดจะบอกว่านั่นเป็นปฏิกิริยาปกติ ทว่าซูเหวยไหนเลยจะให้โอกาส นางยกสองแขนกอดอกปิดบังทรวงอกแล้วถอยหลัง ก่อนเอ่ยกับเสิ่นเยี่ยนอย่างระแวดระวังว่า “เจ้าคิดจะพูดอะไร?”
เสิ่นเยี่ยน “...”
เหล่าจื่อพลันไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นแล้ว