ตอนที่ 10 ภาษาเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง

เสิ่นเยี่ยนมองแผ่นหลังของซูเหวยที่หายลับไป พลางแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง สมแล้วที่เป็นหญิงโง่เขลา ผู้มีเพียงใบหน้าแต่งดงามแต่ไร้สมอง

ส่วนซูเหวยเมื่อออกจากประตูมา ความหวาดกลัวบนใบหน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย นางเดินเอื่อย ๆ มาถึงหน้าบ้านยายหวัง มองหูเหวินที่กำลังเคาะประตูแล้วกล่าวว่า “อย่าเคาะเลย เคาะอยู่นานถึงเพียงนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดเปิดประตู ยายหวังอาจไม่อยู่บ้าน”