กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เอ้อร์หลาง ดื่มยาแล้ว…”
“หญิงอสรพิษ…”
…
ภายในกระท่อมหญ้าเก่าคร่ำคร่าซึ่งสายลมลอดเข้าตามรอยรั่ว ชายหนุ่มนอนดิ้นรนอยู่บนเตียงอย่างรุนแรง
หญิงชราในชุดผ้าป่านสีเทาถือชามยาสีดำทะมึนใบหนึ่ง กำลังจะกรอกเข้าปากของเขา…
ซูเหวยขยี้ตา ภาพตรงหน้าช่างคุ้นตาอยู่บ้าง ราวกับเคยเห็นมาก่อนที่ไหนสักแห่ง?
ทว่านางยังคิดไม่ทัน ชามเคลือบก็แตกกระจัดกระจายกลางการผลักกันของทั้งสอง ภายในห้องจึงสงัดลงทันที
ชายบนเตียงจู่ ๆ ก็จ้องซูเหวยด้วยความโกรธเดือดพล่าน “หญิงอสรพิษ ต่อให้ข้าตายไปเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้า…”
ซูเหวย“…”