กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันเห็นพวกคุณคุยกันมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่บอกออกมาอีก ฉันศึกษาอยู่ตั้งนาน พบว่ามันก็แค่ผลไม้จานหนึ่งเท่านั้นเอง”
“นั่นสิ แต่ว่าส้มโอนี่ ก็คือผลไม้ที่พวกเราถูกใจตั้งแต่แรกเห็นคราวก่อนใช่ไหม ตอนนี้สุกหมดแล้วนะ”
“อยากกิน”
ไป๋อวี๋โพสต์ข้อความเสร็จก็ปิดคอมพิวเตอร์แสง ยกจานผลไม้เดินพลางกินพลางขึ้นไปชั้นสาม พอนำผลไม้มาถึงระเบียง สายลมพัดโชยมา ในอากาศล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของผลไม้
วันรุ่งขึ้น
หลังจากไป๋อวี๋ลงมาชั้นล่าง ไม่ได้กลิ่นหอมของอาหารเช้าจากเอ้อร์ต้านก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง เธอหยิบขนมที่ป๊ะป๋าประเทศส่งผ่านมาให้ กินคู่กับน้ำผลไม้คั้นสดหนึ่งแก้ว จัดการมื้อเช้าเรียบร้อย