กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ชาวเขตปังฉุยสองคนนี้พอมาเจอกันก็ตื่นเต้นจนเริ่มพูดกันหึ่ง ๆ เป็นภาษาถิ่นเขตปังฉุย กินคำหนึ่งก็อุทานออกมาทีหนึ่ง ทำให้คนข้าง ๆ หันมามองกันรัว ๆ
“พวกเขตปังฉุยเหรอ กินแค่หัวไชเท้าดองยังตื่นเต้นขนาดนี้”
“เข้าใจเขาหน่อยสิ ก็เพิ่งเคยกินของที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้เป็นครั้งแรกนี่นา”
“ก็จริง แต่มันเสียงดังไปหน่อย อยากเอาผักดองกระปุกข้าง ๆ พวกนั้นยัดปากพวกเขา”
“ทำไมล่ะ อาหารที่พร้อมอยู่ตรงหน้าก็ยัดใส่ปากได้นี่”
“เพราะนั่นไม่ใช่ของของสหพันธ์เรา ต่อให้วันหลังกินก็ไม่ต้องคิดถึง”