กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ไวเศยะอาลีหลัวตัว ยังจะกินอีก คนกลับกันหมดแล้ว รีบเปิดประตู” หลัวโพตะโกนใส่ไวเศยะ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่แล้ว แต่เขายังซดซุปเสียงดังจ๊วบ ๆ
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลัวโพ ไวเศยะก็รีบวางชามในมือลง ดึงผ้ากันน้ำลายที่หน้าอกออกมาเช็ดปาก แล้วเปิดประตูใหญ่ของร้านออกจนหมด
หลัวโพมองซุปแกงกะหรี่แสนเย้ายวนตรงหน้า ยกชามขึ้นดื่มหนึ่งคำ รสชาติดีจริง ๆ แม้แต่ลำคอที่เพิ่งแห้งระคายจากการตะโกนใส่ไวเศยะก็ยังชุ่มชื่นขึ้นมาอย่างมาก