กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
มองดูคฤหาสน์ที่สะอาดสะอ้าน ไม่มีข้าวปลาอาหารเหลือ ก็ฮัมเพลงเดินไปหาสมบัติชาติ พอเห็นสมบัติชาติกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงดึงหน่อไม้หนามมาหนึ่งกำมือ เก็บไว้กินตอนเย็น แล้วเอาหน่อไม้ใส่เข้าไปในกระดุมมิติ เงยหน้าขึ้นเห็นสมบัติชาติยังคงค้างอยู่ในท่ายื่นสองมือออกมา ไป๋อวี๋ก็อ่านคำว่าเหลือเชื่อสี่คำนี้ออกได้จากบนใบหน้าของมัน
“สมบัติชาติเด็กดีนะ ที่นี่มีไผ่ตั้งเยอะแยะ ไปเก็บเองอยากจะกินต้นไหนก็กินต้นนั้นได้เลย อันที่ฉันเก็บมานี้ไม่อร่อยหรอก”
ไป๋อวี๋พูดจบก็เดินออกจากสวนไผ่เขียวของสมบัติชาติ บนต้นบ๊วยเขียวทั้งสองข้างของทางเดินสายเล็ก บ๊วยเขียวที่เร่งการเจริญเติบโตไว้ก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเหลืองแล้ว หากไม่รีบเก็บก็คงจะร่วงหล่นลงมา