กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ไหวแล้วล่ะ ถ้าคราวหน้าคุณยังอยากกินอีก ก็ต้องไปบอกเขาสักคำ” เสียงของมู่หรงเสวี่ยลอยเข้าหูของกู้อวิ๋นฉู่ ทั้งอ่อนโยนแต่ก็แฝงด้วยมีดที่คอยกรีดหัวใจเขา ความอ่อนโยนนั้นเพราะเธอเป็นภรรยาของเขา ส่วนมีดนั้นเพราะไอ้หนูคนนั้นไม่สนใจเขา ไม่กลัวเขาในฐานะพ่อแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาเป็นถึงประธานาธิบดีสหพันธ์
“เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับไอ้หนูคนนั้นอีก” กู้อวิ๋นฉู่มือยังกินไม่หยุด ยังนึกไม่ออกว่าเรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับไอ้หนูคนนั้น
“ดาวสีน้ำเงินดวงนี้เป็นดาวของไป๋อวี๋ และไป๋อวี๋ก็เป็นเมียของไอ้หนูที่คุณว่านั่นแหละ คุณว่ามันเกี่ยวกันไหมล่ะ”