กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
น่าเสียดายที่มันสายไปแล้ว ไป๋อวี๋ล็อกเป้ายานอวกาศด้วยพลังจิต ชิ้นส่วนทุกชิ้นภายในพังเสียหายทั้งหมด ปุ่มควบคุมบนยานใช้การไม่ได้ คนนิรนามสองคนข้างในก็สลายหายไปในธุลีของปืนเลเซอร์อย่างนั้น
ไป๋อวี๋มองไปทางที่ยานอวกาศระเบิด โชคดีที่ที่ยานลำนั้นจอดอยู่เป็นเนินเขาที่ยังไม่ได้บุกเบิก การระเบิดครั้งนี้กลับทำให้เนินเขากลายเป็นที่ราบ แถมยังเผาวัชพืชบนพื้นจนเกลี้ยง
จากนั้นก็คิดขึ้นได้ว่า เกราะป้องกันนี้ออกจะไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย ถ้ามาตอนกลางวันแบบนี้ ก็คงเห็นของบางอย่างที่เธอปลูกไว้ไม่ใช่หรือ? อีกทั้งถ้าวันหนึ่งวิ่งมาเป็นรอบ ๆ หลายเที่ยว แล้วเธอลงมือระเบิดอีกสักสองสามหน มันก็คงกลายเป็นเหมือนสมรภูมิไปแล้วไม่ใช่หรือ?