กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นหานเพิ่งผ่านการต่อสู้อันดุเดือดกับเหล่านักฆ่า จนใช้พลังจิตวิญญาณไปเกือบหมดสิ้น แม้แต่เรี่ยวแรงก็แทบเหือดแห้ง
เขาเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก พลางส่ายหน้าหัวเราะขื่น ๆ และพึมพำกับตัวเองว่า “ดูเหมือนจะฝืนเกินไปจริง ๆ หากไม่ได้เสือดาวเงาเร้นช่วยดึงความสนใจ ต่อให้ต้องปะทะซึ่งหน้ากับผู้มีพลังระดับวิญญาณยุทธ์ระยะสูงสุด... เกรงว่าคงยากจะถอนตัวกลับมาโดยไร้บาดแผล”
เขาอดทอดถอนใจกับความแข็งแกร่งที่ยังไม่เพียงพอไม่ได้ พร้อมลอบสาบานในใจว่าจะเร่งบำเพ็ญให้มากขึ้น
เสิ่นหานหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูออกจากอก ปรับสมดุลลมหายใจ แล้วค่อย ๆ ดื่มลงไป
ฤทธิ์ยาค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง หล่อเลี้ยงเส้นเอ็นลมปราณและห้วงสมุทรแห่งปัญญาที่ได้รับบาดเจ็บทีละน้อย