กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผมใช้ของเหลวขัดเกลาเทพแลกกับคุณได้ เป็นอย่างไร?”
ของมีค่าที่เสิ่นหานมีอยู่ในมือตอนนี้ ก็มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้น
ทว่าเวินถิงถิงกลับยิ้ม “ฉันดูเหมือนคนขาดเงินหรือขาดทรัพยากรหรือ? แต่ว่า...ถ้าคุณบอกระดับสายมิติของคุณ ฉันจะช่วยคุณสักครั้ง”
“ระดับ B”
“ว่าแล้วเชียว ดูเหมือนคุณจะเป็นหวังกังจริง ๆ รสนิยมไม่เลวเลยนะ คุณไปเรียนรู้มาจากไหนกัน?”
พอนึกถึงท่าทางของ “หวังกัง” ขึ้นมา เวินถิงถิงก็หัวเราะจนแทบยืนไม่ไหว
“ให้ตายสิ คุณหลอกถามผม” ใบหน้าแก่ ๆ ของเสิ่นหานแดงก่ำ รู้สึกว่าตัวเองยังอ่อนประสบการณ์เกินไป
“จะเรียกว่าหลอกถามได้อย่างไร? ฉันเดาได้ตั้งนานแล้ว กลิ่นน้ำหอมบนตัวคุณตอนนี้เหมือนกับของหวังกังไม่มีผิด”
เผลอประมาทไปเสียแล้ว