กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 66 ฝ่าบาท ทรงดูสิว่าข้าคุกเข่าได้มาตรฐานไหม?
ฉู่หลิงเอ๋อร์ยู่ปากน้อยๆ ขึ้นมา เตรียมจะพูดต่ออีกครั้ง
ตุ้ยชวนฉางรีบเอ่ยปากขัดทันควัน ตอนนี้ศักดิ์ศรีของเขาโดนเหยียบย่ำจมดินไปหมดแล้ว ขืนปล่อยให้นางพูดต่ออีก มีหวังไม่ต้องเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันพอดี!
“ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องแล้ว! องค์หญิงหย่งเล่อช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก!”
“นี่มัน...ยอดคำกลอนคู่ชัดๆ ยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ผู้น้อยยอมแพ้แล้ว!”
เมื่อเห็นตุ้ยชวนฉางเป็นเช่นนี้ พวกหลิวชิงเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ พอหันไปมองแม่หนูน้อยฉู่หลิงเอ๋ออีกครั้ง ทุกคนต่างก็รู้สึกนับถือเลื่อมใสขึ้นมาจับใจ
นึกไม่ถึงเลยว่า เด็กแปดขวบคนหนึ่ง นอกจากวิชาดาบ ลายมือ พิชัยสงคราม และพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรจะสูงส่งไร้ผู้ต่อกรแล้ว
ยามนี้แม้แต่บทกวีกับคำกลอนคู่ ก็ยังเลิศล้ำเหนือโลกีย์ถึงเพียงนี้อีก!
ในโลกนี้จะมีคนที่มีความสามารถเฉิดฉายปานนี้ได้อย่างไรกัน? เก่งกาจรอบด้านไปหมดทุกอย่างเลย!
หรือว่า...นางจะรู้ความมาตั้งแต่เกิดจริงๆ? เมิ่งพัวลืมป้อนน้ำแกงลืมชาติให้นางกินงั้นหรือ?