กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 60 พ่อของข้าคือเซียนกวี ดื่มเหล้าจอกเดียวแต่งได้ร้อยบท
“คิกๆๆ... ลูกสาวสุดที่รักของข้ากำลังอยู่ในวัยเรียนพอดี ถึงพ่อจะไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่คนเป็นพ่อก็ต้องทำให้นางรู้ซึ้งถึงความรักของพ่อสิ!”
“นั่นเป็นถึงคนรักตัวน้อยที่ทิ้งพ่ออย่างข้าไปเลยนะ ข้าจะดูแลนางไม่ดีได้ยังไง”
“เจ้าระบบ! เอาข้อสอบประถมกับพวกบทกวีถังซ่งทั้งหมดส่งไปให้ที! ถือซะว่าเป็นรางวัลจากพ่อที่นางตั้งใจฝึกฝน!”
“แล้วก็ส่งกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ไปด้วย กำชับลูกสาวข้าว่าห้ามทำข้อสอบหายเด็ดขาด วันหน้าพ่อคนนี้จะตรวจทีละแผ่น!”
พอได้ยินแบบนี้ ระบบก็ดูเหมือนจะค้างไปหลายวินาที
[คือว่าโฮสต์... ทำแบบนี้มันจะดีจริงๆ หรือ มีใครเขาให้ข้อสอบเป็นรางวัลกันบ้าง ไม่กลัวว่าแก่ตัวไปแล้วหลิงเอ๋อร์จะมาดึงสายออกซิเจนท่านออกหรือไง]
“กลัวอะไร! เมื่อก่อนข้าโดนข้อสอบทรมานมาสิบกว่าปี ข้ายังไม่เคยไปดึงสายออกซิเจนพ่อข้าเลย!”
[หรือไม่ก็... พวกเราไปขุดพ่อท่านขึ้นมา แล้วลองดึงสายออกซิเจนดูสักรอบเพื่อหาประสบการณ์ไหม]
ระบบพูดจาดูแคลน แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของระบบ แต่ฉู่โม่ก็รู้สึกได้ว่ามันกำลังกลอกตาใส่อยู่แน่ๆ