ตอนที่ 58 ข้าแม้แก่ชรา แต่ก็ยังจับพู่กันสู้ได้อีกครา

ตอนที่ 58 ข้าแม้แก่ชรา แต่ก็ยังจับพู่กันสู้ได้อีกครา

วินาทีนี้ หลิวชิงเสวี่ยรู้ตัวทันทีว่าท่าไม่ดีแล้ว ใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม

นึกไม่ถึงเลยว่า ขนาดกู้เหยียนอู่ที่ถือเป็นมือหนึ่งด้านบุ๋นของจักรวรรดิปิงหลิง ยังหมดความมั่นใจ

ที่บอกว่ามีโอกาสชนะแค่สามส่วนเนี่ย พูดให้ดูดีก็คือสามส่วน แต่ถ้าพูดตรงๆ... ก็คือแทบจะแพ้ชัวร์ๆ แล้ว!

“เสนาบดีกู้ นี่มัน...”

เมื่อเห็นจักรพรรดินีขมวดคิ้วแน่น กู้เหยียนอู่ก็ประสานมือคำนับพลางถอนหายใจยาว

เขาล่าช้าไปสองสามวินาที สุดท้ายก็ยอมเล่าอดีตฝังใจที่ไม่อยากนึกถึงออกมา

“เฮ้อ! พูดกันตามตรง คนทั่วไปรู้แค่ว่าข้า กู้เหยียนอู่ เป็นปราชญ์ใหญ่ แต่กลับไม่รู้เลยว่า...”

“เมื่อห้าสิบปีก่อน ตาแก่อย่างข้าก็เคยติดทำเนียบยอดบัณฑิตแห่งแดนใต้ ฮึกเหิมผงาดง้ำ ไม่มีใครเทียบรัศมีได้ในตอนนั้น!”

“แต่ว่า... พวกเจ้ารู้ไหมว่าทำไมพองานชุมนุมยอดบัณฑิตครั้งที่สอง ตาแก่อย่างข้าถึงไม่ไปชิงชัยล่ะ?”