กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 366 หนึ่งคน หนึ่งเขตใหญ่!
จูชิงเกอเห็นดังนั้น กลับยิ้มบางปลอบว่า “พี่หลินจะกังวลไปไย”
“การได้รับเกียรติเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าชั้นผู้ใหญ่ของสำนักยอมรับในตัวเจ้า เจ้าควรรู้ไว้ว่าในสำนักมีศิษย์มากมายเพียงใดที่อยากได้เกียรติเช่นนี้ แต่ไม่มีกำลังพอจะได้มา”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ยอมรับอย่างเปิดอกจะดีกว่า จะเป็นโชคหรือเคราะห์ ไว้เจอแล้วค่อยว่ากัน”
“โอ๊ย...” หานฝูแทรกขึ้นมา
“อย่ามาพูดอะไรลึกซึ้งเกินจะเข้าใจเลย เรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้น พวกเราควรดีใจไม่ใช่หรือ”
เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้คิดมากมายถึงเพียงนั้น
กินก็กิน ดื่มก็ดื่ม เรื่องดีก็ดีใจ เรื่องร้ายก็เศร้า เจอปัญหาก็แก้ปัญหาไป
หลินเคอก็ยิ้มเช่นกัน “ก็จริง”