กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 ยอดเขาเจิ้นกุ่ย ขนแผงคอโหวแดง!
แต่การสิ้นเปลืองนี้จะว่าน้อยก็ไม่ได้
เพียงแค่รักษาพื้นที่มายาขนาดเล็กนี้ไว้ หลินเคอก็ใช้พลังจิตไปเกือบสองส่วน
เห็นว่าเริ่มได้ผล ในใจเขาดีใจเงียบ ๆ แต่ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
การสร้างมายายากกว่าที่คิดไว้มาก
พลังจิตสิ้นเปลืองมหาศาลเป็นเพียงเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญกว่าคือภาระต่อจิตสำนึกมากเกินไป
เขาต้องควบคุมรอยประทับจิตนับร้อยพร้อมกันถึงจะรักษามายาให้ดำเนินต่อไปได้
หากจิตสำนึกผ่อนคลายเมื่อใด ก็ล้มเหลวตั้งแต่ต้นได้ง่าย ๆ ดังนั้นตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพัก
จิ้งจกกินฝันมองตาไม่กะพริบอยู่ด้านข้าง “พ่อบุญธรรมมีพรสวรรค์เหนือคนจริง ๆ ลองครั้งแรกก็สร้างมายาสมจริงถึงเพียงนี้ได้”