กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 ฉันคือผู้กล้าช่วยเหลือผู้ตกอยู่ในอันตราย
ผู้สูงอายุเหล่านี้ล้วนผ่านคลื่นลมใหญ่มามาก ใจจึงค่อนข้างใหญ่
ขณะที่กำลังกินกันอยู่ ตำรวจอายุสี่สิบกว่าคนหนึ่งก็เดินออกมา พอเห็นว่าพวกเขาทำห้องรับรองของสำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะเป็นโรงอาหาร
อดหัวเราะไม่ได้ “ฉันว่าพวกคนหมู่บ้านพวกคุณใจใหญ่จริง ๆ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่ลืมกินข้าว! เหล่าหวัง กลืนลงคอหรือ?
โอ้โฮ! ไม่แปลกที่กินกันอร่อยนัก! ปลาอินทรีตุ๋นซีอิ๊ว หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ข้าวสวยขาวกับซุปไข่!
อาหารการกินไม่เลวเลยนะ ดีกว่าที่หน่วยงานพวกเรากินอีก!
ฉันว่าเหล่าหวัง พวกคุณมาประท้วงพวกตำรวจเราหรือไง?”
หัวหน้าหมู่บ้านอาจรู้จักตำรวจคนนี้ เขาจึงกลอกตาแล้วกินข้าวของตัวเองต่อ ไม่สนใจเขาเลย