เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 209 พาคณะผู้สูงวัยออกทะเล
“เธอควรพักบ้างแล้ว ความโลภไม่รู้จักพอเลย! ที่บ้านมีแค่แม่ลูกคู่นี้ สัตว์น้ำที่จับได้หนึ่งเรือก็พอให้พวกเธอใช้ชีวิตได้สิบปีแล้ว
ฉันเคยเตือนเธอให้พักสักช่วงตั้งนานแล้ว ถ้าทำร่างกายพัง เงินมากแค่ไหนก็ซื้อคืนไม่ได้”
จางไป่เฉียงและคนอื่นๆ ครุ่นคิด ใช่แล้ว เฉินหงไม่เหมือนพวกเขา เธอไม่ได้มีความทะเยอทะยานใหญ่ขนาดนั้น
แต่รายได้ของอีกฝ่ายกลับมากมายผิดปกติ จนทำได้จริงตามคำว่า “เครื่องยนต์ติดเมื่อใด ทองหมื่นตำลึงหลั่งไหล”
แค่ช่วงเวลานี้ เธอขายได้เกือบ 20,000,000 แล้ว หักค่าน้ำมันเพียงเล็กน้อย ที่เหลือคือกำไรสุทธิ หาเงินได้มากกว่าบริษัทประมงขนาดกลางหลายแห่งด้วยซ้ำ
พวกเขาก็ถูกเงินบังตา ความอยากเอาชนะของลูกผู้ชายพองตัวขึ้น
เฉินหงมีเรือประมงตกปลาที่หาเงินได้สบายๆ กลับไม่ทำ แล้วเธอจะไปเล่นพิเรนทร์กับพวกเขาทำไม?
เรือใหญ่จะเปลี่ยนกันง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่ต้องพูดถึงราคาเรือใหญ่เองที่ต่ำๆ ก็หลายล้านแล้ว
พอเรือแล่นออกไป น้ำมันดีเซล คนงาน อุปกรณ์ประมง เครื่องจักร สิ่งของยังชีพ ล้วนต้องใช้เงินทุกจุด