เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 185 ลืมลูกไปเสียแล้ว
อวี๋จ้าวหัวรู้มานานแล้วว่าแม่ของเขยหรือสะใภ้คนนี้ไม่เอาไหน จึงจงใจยุยงให้เธอเซ็นหนังสือยินยอมผ่าตัด
ต้องเตรียมทางถอยให้ตัวเองไว้ก่อน ไม่ว่าผลจะดีหรือร้าย ลูกชายกับลูกสะใภ้ก็โทษเขาไม่ได้ ถ้ามีปราณอาฆาตก็ไปลงกับแม่ของอีกฝ่ายนั่นแหละ
อวี๋จ้าวหัวอยู่จี่หนานจนพอแล้ว ถ้าลูกชายกับลูกสะใภ้จะโทษเขาเข้าจริง ๆ เขาก็หอบห่อกลับบ้าน ยังไงก็ดีกว่าอยู่จี่หนานแบบอึดอัดขัดใจทุกวัน
อวี๋ไห่เห็นพ่อที่แก่ชราหน้าบึ้งก็ไม่กล้าถามอีก กลัวว่าถ้าถามเรื่องอ่อนไหวจะไปกระตุ้นให้แม่ยายอาละวาด
ที่นี่ไม่ใช่บ้านเขา ถ้าอาละวาดในโรงพยาบาล หมอและพยาบาลเขาคงไม่ยอม
อวี๋ไห่เงยหน้ามองป้ายไฟแอลอีดีเหนือประตูห้องผ่าตัดที่สว่างคำว่า “กำลังผ่าตัด” อยู่ตลอด ในใจก็โล่งขึ้นไม่น้อย
ขอแค่ไม่มีใครจู่ ๆ ออกมาเรียกญาติ ก็แปลว่าทุกอย่างปกติ!
เขาหลับตา ท่องในใจ “ไม่มีใครออกมา ไม่มีใครออกมา ไม่มีใครออกมา!”
เดี๋ยวเงยหน้ามองไฟแอลอีดี เดี๋ยวพึมพำท่องในใจ สุดท้ายก็อดถามแม่ยายไม่ได้ “แม่ หลิวหลานเริ่มผ่าตัดกี่โมง?”