เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 คิดไปเอง
“แม่ ผมเห็นร้านนั้นมีคนซื้อของเยอะมาก เราก็ไปซื้อของอร่อย ๆ ให้เสี่ยวเหาและหวังซินกันเถอะ ผมออกเงินเอง”
เฉินหงเงยหน้าขึ้นมอง อ้อ ที่แท้ก็คือ “อวี้สือหยวน” นั่นเอง
เฉินหงพาอวี๋หยางเดินเข้าไปด้านในพลางถามเขา “ตอนนี้ลูกเก็บเงินได้เท่าไรแล้ว”
อวี๋หยางยิ้มร่าแล้วพูด “ผมเก็บได้เจ็ดร้อยแปดสิบกว่าหยวนแล้ว แต่แม่ วันนี้ผมไม่ได้พกออกมา แม่ช่วยออกเงินแทนไปก่อน กลับบ้านแล้วผมจะคืนให้”
“ได้ ไม่มีปัญหา”
เมื่อเข้าไปก็เลือกขนมลวี่ต่าเกวี่ยน ขนมถั่วลันเตาเหลือง ขนมแป้งสอดไส้ฝูหลิง น้ำลูกแพร์ชิวหลี ขนมถั่วเขียว ขนมอ้ายวัววัว และขนมขบเคี้ยวเล็ก ๆ อื่น ๆ
ผลไม้เชื่อมแห้งกับผลไม้อบแห้งสองแม่ลูกไม่ได้ซื้อ เพราะผลไม้อบแห้งที่ทำเองที่บ้านอร่อยกว่าที่ร้านนั้นขายเสียอีก
ของถุงใหญ่ถุงเล็กกองพะเนิน โชคดีที่พนักงานสาวในร้านอัธยาศัยดีมาก พอเห็นลูกค้าในร้านน้อยจึงรีบช่วยสองแม่ลูกหอบไปส่งถึงปากถนน
แล้วยังเรียกแท็กซี่ให้สองแม่ลูก สองแม่ลูกจึงกลับถึงบ้านอย่างทุลักทุเล