เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 เจ้าอ้วนน้อย
“บ้านกับเรือของฉันอยู่ที่หรงเฉิง ปักกิ่งไม่มีทะเลให้ฉันตกปลา ฉันจะตามเขาไปปักกิ่งแล้วนั่งมองตาปริบ ๆ ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้
อีกอย่าง เขาอยู่ในกองทัพก็ไม่มีเวลากลับมา จะอยู่ที่ไหนก็ไม่สำคัญ ยังไงวันหยุดของเขาก็มีจำกัดในแต่ละปี เราก็ใช้ชีวิตกันแบบที่ควรจะเป็นต่อไป”
แม่ของเสี่ยวเหาค่อนข้างผิดหวัง “ถ้าอย่างนั้นการไปหาคนที่เป็นทหารก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรเลยนี่ ปกติก็ยังต้องอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือ?”
พอหันไปนึกถึงหน้าตาของโจวอี้ หนุ่มหล่อคนนี้ ก็อดยิ้มอย่างมีเลศนัยไม่ได้
“แต่เงินเดือนของเขาก็ไม่ต่ำเลยนะ หน้าตาก็หล่อ ดูรูปร่างก็แข็งแรงมาก การหาผู้ชายแบบนี้ก็ไม่ขาดทุน ต่อไปพอสองคนอยู่ด้วยกัน รับรองว่าต้องมีความสุขชุ่มชื่นแน่
ผู้หญิงก็เหมือนผืนดิน แล้งสักสิบวันครึ่งเดือนยังพอไหว ไม่ค่อยกระทบการเติบโตของพืชผล ถ้าแล้งสักหลายเดือนถึงครึ่งปี ก็จะกระทบพืชผลรุ่นถัดไป
ถ้าแล้งหลายปี ต่อให้ฝนตก ที่ดินก็จบเห่แล้ว พืชผลอะไรก็ปลูกไม่ขึ้น กลายเป็นดินเค็มไปหมด!