เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 ปีติแห่งการหลอมรวม
“โอ๊ย! เอวของฉัน!” เฉินหงใช้สองมือประคองเอวด้านหลังของตนเอง ทั้งเมื่อยทั้งเจ็บ ยังทรมานยิ่งกว่าตอนที่เธอพรวนดินมาสองวันเสียอีก
และตอนนี้เสียงของเธอก็ไม่เหมือนเสียงที่ตัวเธอเปล่งออกมาเอง แหบพร่าไม่น่าฟัง ราวกับถูกกระดาษทรายขัด อีกทั้งลำคอยังราวกับมีใบกุยช่ายติดอยู่ รู้สึกเจ็บแปลบแปลบ
“ฉันไม่สบายหรือ? แต่ก็ไม่ได้มีไข้นี่?” เฉินหงลูบหน้าผากของตัวเอง
โจวอี้รู้ตัวว่าตนอาจก่อเรื่องแล้ว เขาก็ไม่คิดว่าสองคนอยู่ด้วยกันจะคลั่งได้ถึงเพียงนี้!
เขาค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ใบหน้าของเฉินหงอย่างระมัดระวัง กดจูบเบา ๆ ครั้งหนึ่ง “คุณไม่ได้ป่วย และก็ไม่ได้มีไข้ ขอโทษนะที่รัก ผมควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ เมื่อครู่คุณสลบไป
เจ็บคอเพราะเมื่อครู่คุณตะโกนเสียงดังเกินไป ดื่มน้ำมากขึ้นหน่อยก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว
วางใจเถอะ ผมไปดูห้องของอวี๋หยางมาแล้ว เขาหลับสนิท ไม่ได้ยินเสียงตะโกนของคุณ!”
เฉินหงถึงกับได้สติในที่สุด ทั้งอายทั้งโกรธ “ฉันบอกให้คุณหยุดสักหน่อย คุณก็ไม่ฟังฉัน คุณนี่เหมือนคนที่ไม่เคยเห็นผู้หญิงมาสักแปดชาติหรือไง?