เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 ความเสียดายของหัวหน้าหมู่บ้าน
เฉินหงได้รับความช่วยเหลือจากทุกคน จัดเก็บสิ่งของบนเรือจนเรียบร้อย ล็อกประตูห้องเรือแล้ว จากนั้นย้ายคันเบ็ดพร้อมรอกและเครื่องเติมอากาศขึ้นรถสามล้อไฟฟ้า แล้วยกสัตว์น้ำที่ตั้งใจเก็บไว้หนึ่งกล่องลงจากเรือ
เธอกล่าวกับหวังเอ้อร์หู่ “อาสองหู่ ต่อจากนี้ไปภาระงานของพวกอาจะมากขึ้น ไม่เพียงต้องทำความสะอาดอวนจับปลากว่ายี่สิบผืนกับลอบปูนี่เท่านั้น
บนเรือลำใหม่ลำนี้ต้องใช้สายเบ็ดพวงบ่อยครั้ง การจัดสายเบ็ดพวงก็เป็นงานยุ่งยากที่เปลืองเวลา งานนี้ต่อจากนี้ก็ยกให้พวกอาทำเช่นกัน
สายเบ็ดพวงก็คิดให้พวกอาชุดละห้าหยวน พวกอาดูว่าพอไหวไหม? ลอบปูหลังจากนี้ก็คิดอันละห้าหยวน งานเล็กงานน้อยพวกนี้ยกให้บ้านพวกอาทั้งหมดแล้ว ฝากบ้านพวกอาออกแรงช่วยดูแลด้วย”
ครอบครัวอาสองหู่ได้ยินแล้วดีใจสุด ๆ เดิมทีเฉินหงก็มีอวนกว่ายี่สิบผืนกับลอบปูยี่สิบอัน ตอนนี้ยังเพิ่มสายเบ็ดพวงอีกสามสิบชุด แค่ทำความสะอาดรอบเดียวก็ได้เงิน 350 หยวน
เมื่อเฉินหงออกทะเลไกลขึ้นเรื่อย ๆ เครื่องมือที่ใช้ก็มากขึ้นตามไปด้วย รายได้ของบ้านพวกเขาจึงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย