เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 71 ฉันชื่อโจวอี้
“ผมอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่”
“โอ๊ะ ทหารอย่างคุณนี่เก่งจริง ๆ เอาความสามารถมาใช้ฟังเสียงที่ประตูบ้านฉันหมดเลยนะ คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นผู้หญิงที่หย่าร้างแล้ว คุณบุกเข้ามากลางดึกดื่นแบบนี้ ไม่กลัวเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้วเป็นตากุ้งยิงหรือไง”
“ผมก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้นไม่ใช่หรือ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น”
เฉินหงโกรธจนอกขึ้นลงทันที แก้มป่องออก คนคนนี้พูดจาไม่เป็นจริง ๆ “พอเถอะ ตอนนี้ไม่มีเรื่องแล้ว ฉันฟังข้างนอกแล้วไม่มีเสียงอะไรแล้ว คุณไปเถอะ” ดวงตาของชายหนุ่มไม่รู้จะมองไปทางไหนแล้ว
แต่คำที่พูดออกมากลับเด็ดขาด “ไม่ได้ ผมต้องหลบอยู่ที่นี่อีกสักพัก พวกนั้นต้องวางกำลังดักตามทางออกใกล้ ๆ ไว้แน่ ผมได้แต่รอให้สว่าง เมื่อแขกที่พักออกจากโรงแรมหมดแล้วค่อยอาศัยความวุ่นวายปะปนออกไป”
เฉินหงชะงัก จะว่าไงดี ชายหนุ่มคนนี้ยังจะขอค้างคืนที่นี่อีก คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูด “งั้นคุณออกไปนอนโซฟาข้างนอกเถอะ ป่านนี้แล้ว ฉันจะนอนแล้ว พรุ่งนี้ฉันยังมีธุระ หนุ่มน้อย ออกไปแล้วปิดประตูห้องให้ด้วย ตอนกลางคืนก็นอนให้เรียบร้อยหน่อย”